تلخ گو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (نف مرکب) آنکه به درشتی سخن می گوید و بدآواز که دارای آهنگ خوشی نباشد. (ناظم الاطباء). تند و تیز و طعنه زن. (ناظم الاطباء) :
بخیلی که باشد خوش و تازه روی
بسی به ز بخشندهء تلخ گوی.امیرخسرو.