تلخ گویی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (حامص مرکب) بدگویی و بدسخنی. تلخ گفتاری. عمل تلخ گو :
چون بحر کنم گناه شویی(1)
امانه ز روی تلخ گویی.(2)
نظامی (لیلی و مجنون ص 42).
رجوع به تلخ گو و تلخ گفتاری و ذیل تلخ رویی شود.
(1) - ن ل: کناره شوئی.
(2) - در لیلی و مجنون چ وحید سال 42 تلخ روئی آمده است. و در این صورت شاهد تلخ گوئی نیست.