تن آباد

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ ص مرکب) تندرست. قوی. فربه و نیرومند. تن آباد :
همیشه تن آباد با تاج و تخت
ز درد و غم آزاد پیروزبخت.فردوسی.