تن آسائی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (حامص مرکب) رفه. (منتهی الارب). تن آسانی. (ناظم الاطباء) :
تن آسائی و کاهلی دور کن
بکوش و ز رنج تنت سور کن.فردوسی.
تن آسائی خویش جستن در این
نه افروزش تاج و تخت و نگین.فردوسی.
چه جستن جز از تخت و تاج و نگین
تن آسائی و گنج ایران زمین.فردوسی.
بهشت تن آسائی آنگه خوری
که بر دوزخ نیستی بگذری.
سعدی (بوستان).
رجوع به تن آسائی شود.