تندخویی

«لغت نامه دهخدا»

[تُ] (حامص مرکب)تیزمزاجی و سرکشی و درشتی. (ناظم الاطباء) :
نبینی عیب خود در تندخویی
بدینسان عیب من تا چند گویی؟نظامی.
عجب ناید ز خوبان تندخویی
چنان کز مهر گردون کینه جویی.نظامی.
با اینهمه جور و تندخویی
نازت بکشم که خوبرویی.سعدی (گلستان).
اگرچه رسم خوبان تندخوییست
چه باشد گر بسازد با غمینی؟
حافظ (دیوان چ قزوینی ص342).
رجوع به تند و دیگر ترکیبهای آن و تندخو شود.