تندید

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) کسی را به بدی معروف کردن. (تاج المصادر بیهقی). آشکار کردن عیبهای کسی را و بد شنوانیدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پراکنده کردن شتران را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || شهرت دادن و شایع کردن چیزی در میان مردم. (از اقرب الموارد). || آواز بلند برداشتن. (تاج المصادر بیهقی). بلند کردن صدا. (از اقرب الموارد).