«لغت نامه دهخدا»
[تَ نُ / تُ نُ بَ] (ص مرکب)کسی که در مجالس بی معنی می گوید و مسخره. (ناظم الاطباء). رجوع به تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.
