تنک فهم

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ فَ] (ص مرکب)کسی که قوهء مدرکهء وی سست و ضعیف باشد. (ناظم الاطباء) :
به صد جانش خریدم کی روا باشد که بفروشم
به تحسین تنک فهمان و احسان لئیمانش.
عرفی.
|| تنک حوصله. (آنندراج). رجوع به تنک ظرف و تنک و دیگر ترکیبهای آن شود.