تنک لب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ لَ] (ص مرکب)نازک لب. (آنندراج) :
در گلستان لطافت چو گل نوخیزش
تنک اندام و تنک پوش و تنک لب نگزید.
امیرخسرو (از آنندراج).