تنک ظرف

«لغت نامه دهخدا»

[تَ نُ / تُ نُ ظَ] (ص مرکب)سخن چین و نمام و یاوه گو. || گول و احمق و ساده دل. (ناظم الاطباء). || تنک فهم. تنک حوصله. (از آنندراج) :
بر تنک ظرفی چو من بار است تکلیف چمن
خندهء گل می کند از بی دماغی تر مرا.
رضی دانش (از آنندراج).
و تنگ ظرف به فتح اول و کاف فارسی هم به این معنی آمده. (آنندراج). || بی عیب و بی ریا. (ناظم الاطباء).