«لغت نامه دهخدا»
[تَ کَ دَ] (مص مرکب)دیرپذیری کردن. به سختی بار دادن کسی را : فراخ از ذکای تو شد آن معانی که با فهم ها می کند تنگباری. رضی الدین نیشابوری. رجوع به تنگباری و تنگبار و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.