تنگ بخت

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ] (ص مرکب) کم بخت و بی نصیب و بدبخت و تهی دست. (ناظم الاطباء) :
مگر تنگ بختت فراموش شد
چو دستت در آغوش آغوش شد؟(بوستان).
رجوع به تنگ بختی و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.