تنگبختی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ] (حامص مرکب)بدبختی. سختی. تهیدستی :
برادر آن بود کو روز سختی
ترا یاری کند در تنگبختی.ناصرخسرو.
رجوع به تنگبخت و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.