تنگ برکشیدن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ بَ کَ / کِ دَ] (مص مرکب) تنگ اسب را محکم بستن. آمادهء سواری و کار ساختن اسب را. زین را بر اسب استوار کردن. آمادهء حرکت و کارزار شدن :
همه اسب را تنگها برکشید
همه گرد بر گرد لشکر کشید.فردوسی.
سواران سبک برکشیدند تنگ
گرفتند شمشیر هندی به چنگ.فردوسی.
مهرگانت خجسته باد و دلت
برکشیده بر اسب شادی تنگ.فرخی.
چون گرفتی فراز و پست و نشیب
برکش اکنون بر اسب رفتن تنگ.
ناصرخسرو.
هین منشین بیهده مسعودسعد
برکش بر اسب قضا تنگ تنگ.مسعودسعد.
رجوع به تنگ کشیدن و تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.