تنگ جای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (اِ مرکب) جایی بی وسعت. مکانی که کسی به دشواری در آن جای گیرد :
همه نعل مرکب زنم باژگونه
به وقتی کزین تنگ جا می گریزم.خاقانی.
به عرض دو میدان در آن تنگ جای
فشردند چون کوه پولاد و پای.نظامی.
رجوع به تنگ و دیگر ترکیبهای آن شود.