«لغت نامه دهخدا»
[تَ خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب)تنهاخوار. که تنها خورد : مخور تنها گرت خود آب جوی است که تنهاخور چو دریا تلخ خوی است.نظامی. رجوع به مادهء قبل و تنها و دیگر ترکیبهای آن شود.