«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تَ گَ دِ] (حامص مرکب) بزرگواری. سخاوت. بلندطبعی. بخشندگی : دانم و از رای تو آگه شدم کاین ز توانگردلی و از سخاست.فرخی. به جوانمردی و تشریف نوازی مشهور به توانگردلی و نیک نهادی مشهود.سعدی. رجوع به توانگردل و توانگر و دیگر ترکیبهای آن شود.