«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو بَ / بِ دِهْ] (نف مرکب)توبه دهنده. آنکه گناهکار را از تکرار گناه بازدارد : الفت ده هجران و وصال است صبوری مخموری می توبه ده و توبه شکن شد. نظیری (از آنندراج).