«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو بَ / بِ شِ کَ تَ / تِ] (ن مف مرکب) بازگشته به گناه. سر باززده از توبه و عهد و میثاق. کسی که توبهء خود را با گناه تازه باطل کرده باشد : عاشقی توبه شکسته همچو من از طواف خمستان آمد برون.خاقانی. رجوع به توبه شکستن و توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.