«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو بَ / بِ فِ / فَ] (نف مرکب) آنکه توبه کرده را فریب دهد و او را به شکستن توبه ترغیب نماید. فریب دهندهء تائب. تشویق کنندهء توبه کرده در ارتکاب گناه تازه : مست نوازی چو گل بوستان توبه فریبی چو مل دوستان. نظامی. رجوع به توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.