«لغت نامه دهخدا»
[تَ / تُو بَ / بِ فَ] (نف مرکب)آنکه مردم را به سوی خدا و بازگشت از گناه امر کند. آنکه نهی از منکر و امر به معروف کند. آنکه گناهکاران را از ادامهء اعمال خلاف بازدارد. مجازاً، حاکم شرع : مشکلی دارم ز دانشمند مجلس بازپرس توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر می کنند؟ حافظ. رجوع به توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.