توقرالدواعی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَقْ قُ رُدْ دَ] (ع اِ مرکب) به اصطلاح، شاعر چیزی را ذکر کند و برای اثبات آن اسباب و مواد فراهم آرد مثال از صائب:
شوخ و میخواره و شبگرد و غزلخوان شده ای
چشم بد دور که سرفتنهء دوران شده ای.
(مطلع السعدین از آنندراج).