تهی پای

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ / تُ] (ص مرکب)برهنه پای و بی کفش. (ناظم الاطباء). پابرهنه. پاپتی. حافی. برهنه پای. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) :
وهم تهی پای(1) بسی ره نبشت
هم ز درش دست تهی بازگشت.نظامی.
تهی پای رفتن به از کفش تنگ
بلای سفر به که در خانه جنگ.سعدی.
رجوع به تهی و دیگر ترکیبهای آن شود. || جلد و شتابان. (ناظم الاطباء).
(1) - به معنی دوم هم ایهام دارد.