تیربند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ مرکب) کمری که از چند رشته پشم شتر بافته ساخته باشند و آن را شاطران(1) در بالای قنطوره بر میان بندند و بر یک سر آن زهگیر و خلالدان و امثال آن آویزند و زنگها را بدان بند کنند. (برهان) (ناظم الاطباء) (از فرهنگ جهانگیری) (از فرهنگ رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج) :
بر تیربند پیک تو خورشید فی المثل
زنگی است صدهزار زبانه در او ز زنگ.
کاتبی (از فرهنگ جهانگیری).
(1) - در جهانگیری: شاطران و پیکان، و در انجمن آرا: شاطران و پیکان رونده.