تیر بوته

«لغت نامه دهخدا»

[رِ / رْ تَ / تِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) نوعی از صنایع و آن چنان است که تیراندازان کامل بر آماج، به تیرهائی که از کمان افکنده باشند گلها و جانوران نقش کنند. (آنندراج) :
بی تو رفتم سوی گلشن خلعتم را پیش کرد
همچو تیر بوته شاخ گل دلم را ریش کرد.
وحید (از آنندراج).