تیره ابر

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ اَ] (اِ مرکب) ابر تیره. ابر سیاه. ابر تار و مظلم :
تو گفتی برآمد یکی تیره ابر
هوا شد بکردار کام هژبر.فردوسی.
همانگه برآمد یکی تیره ابر
کند روی گیتی چو چرم هژبر.اسدی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.