تیره بختی

«لغت نامه دهخدا»

[رِ / رَ بَ] (حامص مرکب)بدبختی. تیره روزی. سیه روزی. شقاوت :
کجا کاهلی تیره بختی بود
به او بر همی رنج و سختی بود.فردوسی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.