تیره دود

«لغت نامه دهخدا»

[رَ / رِ] (اِ مرکب) دود سیاه و تیره و ظلمانی :
برانگیخت از بام دژ تیره دود
دلیری به سالار لشکر نمود.فردوسی.
کزان بر نخستین تو خواهی درود
وز آتش نیابی مگر تیره دود.فردوسی.
نیامد ز گفتار من هیچ سود
ندیدم ز آتش بجز تیره دود.فردوسی.
رجوع به تیره و دیگر ترکیبهای آن شود.