تیزتاز

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) کسی که جلد می دود و تند تاخت می کند. (ناظم الاطباء). سریع السیر. تندرو :
پدید آمد از دور چیزی دراز
سیه رنگ و تیره تن و تیزتاز.فردوسی.
دگر موبدی گفت کای سرفراز
دو اسب گرانمایهء تیزتاز.فردوسی.
سوی جاهش سهم غیب تیزتاز
چون خرد منهی و کار آگاه باد.سنائی.
یکی کاروان جمله شاهین و باز
به چرز و کلنگ افکنی تیزتاز.نظامی.
با حلم پایدارت کوه گران سبک سر
با عزم تیزتازت برق عجول کاهل.سلمان.