تیزتگی

«لغت نامه دهخدا»

[تی تَ] (حامص مرکب) تیزتکی. سرعت. تندروی. عمل تیزتگ :
دی که ز پیش تو به نخجیر شد
تیزتگی کرد و عدم گیر شد.نظامی.
تیزتگی پیشهء آتش بود
بازنمانی ز تک، آن خوش بود.نظامی.
رجوع به تیزتگ و تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.