تیزدلی

«لغت نامه دهخدا»

[دِ] (حامص مرکب) شهامت. (مجمل اللغه) : التکلیل... تیزدلی کردن در جمله(1) و بددلی کردن کانه من الاضداد. (از تاج المصادر بیهقی).
(1) - کذا در نسخهء خطی کتابخانهء سازمان، ورق 83 ب.