تیزشوق

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شُ] (ص مرکب) گرم در میل و اشتیاق به چیزی. (ناظم الاطباء) :
تیزشوقان ره کعبه، پی راحت خود
پای از دیده کنند و به مغیلان بخشند.
ظهوری (از آنندراج).
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.