تیزگویا

«لغت نامه دهخدا»

(ص مرکب) تیزگفتار. که سخن تند گوید. درشت سخن :
ز جنگ آوران تیزگویا مباد
چو باشد دهد بی گمان سر بباد.فردوسی.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.