تیزمغزی

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (حامص مرکب) تندی. بردباری. شتاب کردن در خشم :
مکن تیزمغزی و آتش سری
نه زینسان بود مهتر لشکری.فردوسی.
هرکه فرهنگ ازو فروهید(1)است
تیزمغزی از او نکوهیداست.عنصری.
رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.
(1) - ن ل: تروهیده.