تیزمنطق

«لغت نامه دهخدا»

[مَ طِ] (ص مرکب) قوی منطق. گویا در سخن. || برنده. نافذ در وصف شمشیر :
هندی او آدمی خور همچو زنگی در مصاف
مصری او تیزمنطق چون عرابی در سخا.
خاقانی.