«لغت نامه دهخدا»
[زَ / زِ] (اِ مرکب) جای باریک و برنده و فرورونده از چیزی. جانب یا سر تیز چیزی. نقطهء تیز چیزی. تیزهء دیوار. تیزهء کمر. تیزهء آرنج. نوکی برجسته از چیزی. دم. لب. لبه. تیزنا. (از یادداشتهای مرحوم دهخدا). رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.