تیف گنج

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (اِ مرکب) تیفاگنج. نام نوائی است از موسیقی. (برهان) (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی) (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء). نوائی است از موسیقی قدیم. (فرهنگ فارسی معین) :
گه نوای تیف گنج و گه نوای گنجکاو
گه نوای دیف رخش و گه نوای ارجنه.
منوچهری (از فرهنگ جهانگیری).