ثناخواندن

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ خوا / خا دَ] (مص مرکب) مدح کردن :
از آن پس ثنا خواند بر شهریار
چنان چون بود درخور نامدار.فردوسی.
همانکه آنش ثنا خواند اینش لعنت کرد
بسوی آن حجری بود و سوی این گهری.
ناصرخسرو.