ثناسرای

«لغت نامه دهخدا»

[ثَ سَ] (نف مرکب) مدح گو. ستایشگر :
گاه به الحان ثناسرای تو باشم
گاه غزل گوی بر بتان پریوش.سوزنی.
ثنا کردن.
[ثَ کَ دَ] (مص مرکب) اثناء، تثنیه. حمد و ستایش کردن :
ثنا میکنم ایزد پاک را
ثریاده طارم تاک را.ظهوری.