«لغت نامه دهخدا»
[مُ سَبْ بَهْ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر تسبیه. رجوع به تسبیه شود. || پیر خرف. (منتهی الارب). آنکه بسبب پیری عقل خود از دست داده باشد. (اقرب الموارد). مسبوه. و رجوع به مسبوه شود. || مرد تیززبان. (منتهی الارب). طلیق اللسان. (اقرب الموارد).