«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَ] (ع ص) نعت مفعولی از مصدر استئاسه. || آنکه از وی عطا خواهند. || آنکه طلب صحبت وی کنند. (منتهی الارب). و رجوع به استئاسه شود.