مست

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (اِ) گله و شکوه و شکایت. (برهان). شکایت. (جهانگیری) (انجمن آرا). گله. (غیاث). شکوی :
بخت نخواهد گرفت دست من مستمند
چرخ نخواهد شنید مست من مستهام.
فلکی.
- بمست؛ گله مند. گله دار. باگله :
ای از ستیهش تو همه مردمان بمست
دعویت صعب و منکر و معنیت خام و سست.
لبیبی.
کز او مرگ را گشت چنگال سست
شد از دست او پیش یزدان بمست.اسدی.
|| غم و اندوه. (برهان) (جهانگیری). درد :
چو مخموران ز باده بود مستم
هم از باده گرفتن چاره جستم.
(ویس و رامین).
من این مست گران را با که گویم
من این بیداد را داد از که جویم.
(ویس و رامین).
چرا همواره چونین مستمندی
چرا این مست جانت را پسندی.
(ویس و رامین).