مستأتن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ تَءْ تِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیتان. رجوع به استئتان و استیتان شود. || خریدکنندهء خر ماده و برگزینندهء آن برای خویش. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر