«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیتاء. رجوع به استئتاء و استیتاء شود. || بطی ءآینده. (منتهی الارب). با تأخیر آینده نزد کسی. (اقرب الموارد). || آمدن کسی را خواهنده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد).