«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ رِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیراض: فسیل مستأرض؛ نهال خرما که ریشه در زمین داشته باشد. (اقرب الموارد). نهال خرما که سر او بیخ در زمین رفته باشد، و اگر بر تنهء مادر خود روید آن را راکب گویند. (منتهی الارب). پاجوش خرما. (یادداشت مرحوم دهخدا). || متثاقل به أرض. (یادداشت مرحوم دهخدا). رجوع به استئراض و استیراض شود.