«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ سِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیسار. || گردن نهنده برای اسیر شدن. (منتهی الارب). || به اسیری گیرنده کسی را. (اقرب الموارد). و رجوع به استئسار و استیسار شود.