«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ سِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیساد. || مانند شیرشونده. || دایرشونده. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || نبت مستأسد؛ گیاه روئیده و به کمال رسیده. (منتهی الارب). رجوع به استئساد و استیساد شود.