«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ رِ ضَ] (ع ص) مؤنث مستأرض که نعت فاعلی است از مصدر استیراض: ودیه مستأرضه؛ نهال خرما که نو بر زمین رسته باشد. (منتهی الارب). || قرحهء ریمناک شده و فاسد گشته. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || زمین پاکیزه شدهء خوش آیند در چشم. (ناظم الاطباء). رجوع به مستأرض و استیراض شود.