«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ صَ لَ] (ع ص) مؤنث مستأصل. نعت مفعولی از مصدر استیصال: شاه مستأصله؛ گوسپند که سرونش از بیخ برکنده شده باشد. (منتهی الارب). رجوع به مستأصل و استیصال شود.