«لغت نامه دهخدا»
[مُ تَءْ فِ] (ع ص) نعت فاعلی از مصدر استیفار. شتر نشاط کننده و فربه شونده پس از مشقت و لاغری. (منتهی الارب). رجوع به استئفار و استیفار شود.
